La intimidad de los monarcas como la de cualquier otro ‘mono’ que viva en este país debería ser la misma. Creo incluso que hay una parte de vida privada la de la Casa Real que, por su condición de institución pública, pertenece en cierta manera al ‘derecho’ de la sociedad a saber y estar informada. Ahora, de ahí a que un paparazzi infiltre una cámara de video en el cuarto de baño de Letizia…
3- Muchas veces, en las viñetas de los periódicos se entrevé una cierta línea editorial o de opinión. ¿Se considera periodista, político, humorista, sólo dibujante, o un poco de todo?
María Lazpiur Ugalde
Entre tú y yo, yo me considero político, me metí en esto del humor satírico porque no encontraba a nadie que se quisiera juntarse conmigo para formar un partido político, y así, dibujando las viñetas cada día tengo oportunidad (cuando me dejan y les viene bien) de soltar de vez en cuando mis soflamas ideológicas en forma de bufonadas. Entre tú y yo.
4- ¡Hola, Ripa! Te felicito por tu trabajo. En casa nos echamos buenas risas con tus tiras y, cuando no estamos juntos, a veces las comentamos por teléfono. A mi también me gusta dibujar, y hago mis garabatos de crítica política. ¿Cómo se llega desde ahí hasta donde tú estás? Eskerrik asko eta hurrengora arte.
Antxon Gorito
Lo siento, pero esta pregunta no te la puedo responder. Hay secretos que sólo se pasan de padres a hijos, y como comprenderás… si aireo la respuesta podría ver peligrar mi futuro profesional. No, en serio, lo mío fue una equivocación. Mi vocación siempre ha sido el amor, no el humor. Un fallo ortográfico en un anuncio de empleo clasificado me hizo presentarme a una prueba de selección y patatín, patatán llegué hasta donde estoy ahora. Llevo en esto unos 15 años y alguna vez he pensado en dejarlo, pero el crédito de 180.000 euros a 30 años me hace desistir de la idea.
5- Hola. Escribo para preguntar si se puede vivir de dibujante de tiras, o si haces más cosas que una tira al día. Me gusta mucho tu trabajo y tu dosis de mala uva. Muchas gracias por tu atención. Agur!
Maria Teresa Gaminiz
Pues no se vive mal, la verdad. También es cierto que no he conocido otros trabajos para poder comparar, aunque he de decir que yo soy una persona muy austera y me conformo y vivo con muy poquito. Un poquito de jamón jabugo, un poquito de buen vino, un poquito de sexo, un poquito de… Ya sabes un poquito de todo. Ahí está el secreto.
6- ¿Existe la censura en el periodismo del siglo XXI, incluso en el mundo gráfico? ¿A qué nivel? ¿Alguna vez te han pedido que reconsideres el dibujo que envías al periódico? ¿Y la autocensura? Eskerrik Asko.
Damian Rodríguez
Sí a las 4 preguntas. Yo mismo prefiero autocensurarme para no pasar vergüenza humillación cuando me censuran otros. Ya he comentado antes que tengo un crédito que pagar. Con eso lo digo todo. Es triste pero no es lo más triste. Es peor morirse de hambre o sed.
7- Eguerdion! Aizu, oso zaila da puntu komikoa aurkitzea politika munduari egunero, edo kantera ona daukagu politiko klase barrun? Eskerrik aso eta jarraitu horrela.
Aitor González
Egia esan, dauzkagun politikoek joko handia ematen dute. Hala ere, badira denboraldi batzuk interesgarriagoak direnak politika arloan. Adibidez, Arzalluz eta Aznar egunero borrokatzen zeudenean oso aldi alaia zen niretzat eta erredakziora heltzen nintzen arratsaldero idei askorekin buruan. 'Txispa' izatea beste gauza desberdina da, dbaldin eta nola altxatu naizen goizean. Eta ez dut bilatzen jendea barrez lehertzea, nahikoa dut errealitatea besteok beste ikuspuntu desberdinetik erakustearekin. Eta, noski, gainera irakurleen irribarrea lortzen badut, primeran. Azken gauza honekin, ordainduta sentitzen naiz... (gezurra da, baina lan honetan ere ondo geratzea garrantzitsua da).
8- Hola, Javier. A mí me gustaría preguntarle, a usted que trabaja en Deia, si realmente es un periódico del PNV como se dice, o no, o hasta dónde. Y, más allá de ese debate, ¿puede la prensa salirse del juego de filias y fobias políticas y ser independiente?
Javier María Gómez
Hombre, dime con quién andas y te diré quién eres… no sé si está claro. Es decir blanco y en botella: leche. O que es lo mismo, largo, negro y con rabo: txapela, pues eso. ¿Qué te voy a decir yo que tú no hayas intuido ya? Pero si te sirve de consuelo, no hay ningún periódico, NINGUNO, que sea independiente. El que no se debe a un partido se debe a los anunciantes, o a los dos juntos. Es así.
9- De sus compañeros humoristas gráficos de los periódicos, ¿quiénes son los que más gracia le hacen? ¿Tiene relación con ellos? Gracias por atendernos. Suerte y un abrazo.
Elizabete Ortega
Es difícil contestar a esta pregunta y no dejarse a nadie en el tintero. Hay muchos y muy diferentes entre sí. Unos por el dibujo, otros por la manera que tienen de enhebrar la actualidad política con el humor. No sé, me gustan mucho Ricardo, Asier & Javier, Forges, Tasio, Santi Orúe, Mora, Faro… Solemos vernos alguna vez cuando coincidimos en algún evento o feria relacionado que el tema, pero no mucho, la verdad.
10- Kaixo! ¿Sobre qué tema o qué noticia le gustaría tener que trabajar algún día para la tira del periódico? ¿Cómo lo abordaría? ¿Tiene alguna preparada en el cajón para cuando llegue la noticia que espera, como una sobre la paz, o sobre una nueva liga ganado por el Athletic? Un abrazo, y muchas gracias por su amabilidad y su colaboración. Por cierto, muy interesante la entrevista que publicó Haritu. Agur!!
Aitana Iurrebaso Marín
No suelo tener nada preparado. Empiezo a calentar motores desde la mañana, haciendo zapping por el dial de la radio mientras me tomo un cafecito. Luego, por la tarde en el periódico, selecciono las ideas y me decanto por una. A veces ocurre que has estado de cena con tus amigos o charlando con alguien el fin de semana y salen ideas de las que luego nacen muchas tiras. Hay que estar siempre con la escopeta cargada.